Umum
3 jam yang lalu
Ada Yang Sad Ga Nih
Kadhang aku mung iso meneng, mergo yen ngomong malah tambah loro. Aku ngerti, ora kabeh wong bakal ngerti rasaku. Sing katon mung aku ngguyu, padahal njero ati wis kesel banget. Aku kerep pura-pura ora peduli, senajan sakjane saben omongan isih tak pikirke. Aku wis nyoba ikhlas, nanging ati iki durung iso tenan ngeculke. Ana perkara sing ora iso dicritakake, mung iso ditangisi nalika wengi. Aku ora njaluk dikasihani, mung pengin ana wong sing ngerti tanpa kudu tak jelaske. Nanging mungkin aku pancen kudu sinau ngrasakke kabeh iki dhewe. Mergo ora kabeh sing teka bakal tetep ana. Ora kabeh sing janji bakal netepi. Lan ora kabeh sing tak sayangi bakal milih tetep bareng aku. Kadhang sing paling tak butuhake malah dadi wong sing paling adoh.
Aku tau mikir, yen aku tulus mesthi bakal dibales tulus. Nyatane ora kabeh kabecikan bakal bali dadi kabecikan. Aku wis menehi wektu, tenaga, lan ati, nanging pungkasane mung kari rasa kecewa. Aku ora nesu, mung kesel yen kudu terus ngerti wong liya nalika ora ana sing nyoba ngerti aku. Yen aku meneng, dudu berarti aku ora duwe masalah. Aku mung wis kesel nerangake marang wong sing ora kepengin ngerti. Ana wektu aku pengin lunga adoh, ninggal kabeh sing nggawe ati iki sesek. Nanging sikil iki isih mandheg mergo ana akeh sing kudu dipikirke. Dadi wong wadon kuwi kadang kudu kuat sanajan atine pengin ambruk. Nangis sak karepe mung nalika ora ana sing ndelok. Esuke kudu bali mesem kaya ora ana apa-apa. Padahal wengi mau ati isih remuk ora karuan.
Sing paling loro kuwi dudu kelangan wong, nanging kelangan versi awakmu sing biyen bahagia. Biyen gampang ngguyu, saiki kudu mikir kaping pirang-pirang sadurunge percaya. Biyen gampang crita, saiki luwih seneng nyimpen kabeh dhewe. Mergo aku wis ngerti yen ora kabeh kuping iku aman kanggo nyimpen crita. Kadhang crita sing tak percaya malah dadi bahan omongan wong liya. Wiwit kuwi aku milih meneng lan nyimpen kabeh nang njero ati. Yen ditakoni kenapa, aku mung iso njawab, “Ora popo.” Senajan sakjane akeh banget sing pengin tak ucapake. Aku mung ora pengin dadi beban kanggo sapa wae. Yen pungkasane kudu nangis dhewe, ya wis, tak lakoni. Sing penting aku ora nyusahke wong liya nganggo kesedihanku. Senajan aku dhewe ora ngerti nganti kapan iso kuat.
Aku ora njaluk uripku kudu sampurna. Aku mung pengin sedhela wae ngrasakke tentrem tanpa kudu mikir perkara sing nggawe ati kesel. Aku pengin ana sing ngomong, “Wis, kowe ora kudu kuat terus.” Aku pengin ana sing ngerti yen senyumku ora mesthi tandha aku bahagia. Ana dina nalika aku mung pengin dipeluk tanpa ditakoni apa-apa. Nanging urip ora tansah menehi apa sing dikarepake. Mula aku sinau nrimo sanajan ati iki durung siap. Aku sinau ngeculke wong sing ora pengin tetep. Aku sinau ora maksa wong supaya milih aku. Aku sinau yen tresna ora mesthi kudu nduweni. Lan aku sinau yen kadhang ninggal iku dudu mergo wis ora sayang. Nanging mergo aku wis kesel terus-terusan nglarani awakku dhewe. Muga-muga sakwise kabeh iki, Gusti ngganti rasa loro iki dadi ketenangan.
Yen saiki aku luwih meneng, dudu mergo aku wis ora peduli. Aku mung wis kesel ngarepake perkara sing ora tau dadi nyata. Aku wis kesel percaya marang janji sing bola-bali mung dadi janji. Yen aku saiki luwih akeh nyimpen rasa, kuwi mergo aku wis ngerti regane kecewa. Nanging sanajan ati iki wis bola-bali remuk, aku isih pengin percaya yen Gusti ora nate salah nulis dalanku. Mungkin saiki aku mung lagi ana ing fase sing kudu sabar. Mungkin rasa loro iki bakal dadi alasan aku luwih kuat mengko. Aku ora ngerti kapan kabeh bakal mari, nanging aku yakin ora bakal selawase kaya ngene. Yen dina iki aku nangis, muga-muga sesuk ana alasan kanggo mesem. Yen dina iki aku kelangan, muga-muga Gusti nyiapake pengganti sing luwih apik. Lan yen saiki aku rumangsa dhewe, muga-muga aku tansah eling yen Gusti ora nate ninggalake. Dadi saiki aku mung pengin meneng, ndonga, lan nyerahake kabeh marang Gusti. Mergo kadang, siji-sijine cara supaya ati ora tambah loro yaiku pasrah lan percaya yen kabeh bakal ana waktune.
Aku tau mikir, yen aku tulus mesthi bakal dibales tulus. Nyatane ora kabeh kabecikan bakal bali dadi kabecikan. Aku wis menehi wektu, tenaga, lan ati, nanging pungkasane mung kari rasa kecewa. Aku ora nesu, mung kesel yen kudu terus ngerti wong liya nalika ora ana sing nyoba ngerti aku. Yen aku meneng, dudu berarti aku ora duwe masalah. Aku mung wis kesel nerangake marang wong sing ora kepengin ngerti. Ana wektu aku pengin lunga adoh, ninggal kabeh sing nggawe ati iki sesek. Nanging sikil iki isih mandheg mergo ana akeh sing kudu dipikirke. Dadi wong wadon kuwi kadang kudu kuat sanajan atine pengin ambruk. Nangis sak karepe mung nalika ora ana sing ndelok. Esuke kudu bali mesem kaya ora ana apa-apa. Padahal wengi mau ati isih remuk ora karuan.
Sing paling loro kuwi dudu kelangan wong, nanging kelangan versi awakmu sing biyen bahagia. Biyen gampang ngguyu, saiki kudu mikir kaping pirang-pirang sadurunge percaya. Biyen gampang crita, saiki luwih seneng nyimpen kabeh dhewe. Mergo aku wis ngerti yen ora kabeh kuping iku aman kanggo nyimpen crita. Kadhang crita sing tak percaya malah dadi bahan omongan wong liya. Wiwit kuwi aku milih meneng lan nyimpen kabeh nang njero ati. Yen ditakoni kenapa, aku mung iso njawab, “Ora popo.” Senajan sakjane akeh banget sing pengin tak ucapake. Aku mung ora pengin dadi beban kanggo sapa wae. Yen pungkasane kudu nangis dhewe, ya wis, tak lakoni. Sing penting aku ora nyusahke wong liya nganggo kesedihanku. Senajan aku dhewe ora ngerti nganti kapan iso kuat.
Aku ora njaluk uripku kudu sampurna. Aku mung pengin sedhela wae ngrasakke tentrem tanpa kudu mikir perkara sing nggawe ati kesel. Aku pengin ana sing ngomong, “Wis, kowe ora kudu kuat terus.” Aku pengin ana sing ngerti yen senyumku ora mesthi tandha aku bahagia. Ana dina nalika aku mung pengin dipeluk tanpa ditakoni apa-apa. Nanging urip ora tansah menehi apa sing dikarepake. Mula aku sinau nrimo sanajan ati iki durung siap. Aku sinau ngeculke wong sing ora pengin tetep. Aku sinau ora maksa wong supaya milih aku. Aku sinau yen tresna ora mesthi kudu nduweni. Lan aku sinau yen kadhang ninggal iku dudu mergo wis ora sayang. Nanging mergo aku wis kesel terus-terusan nglarani awakku dhewe. Muga-muga sakwise kabeh iki, Gusti ngganti rasa loro iki dadi ketenangan.
Yen saiki aku luwih meneng, dudu mergo aku wis ora peduli. Aku mung wis kesel ngarepake perkara sing ora tau dadi nyata. Aku wis kesel percaya marang janji sing bola-bali mung dadi janji. Yen aku saiki luwih akeh nyimpen rasa, kuwi mergo aku wis ngerti regane kecewa. Nanging sanajan ati iki wis bola-bali remuk, aku isih pengin percaya yen Gusti ora nate salah nulis dalanku. Mungkin saiki aku mung lagi ana ing fase sing kudu sabar. Mungkin rasa loro iki bakal dadi alasan aku luwih kuat mengko. Aku ora ngerti kapan kabeh bakal mari, nanging aku yakin ora bakal selawase kaya ngene. Yen dina iki aku nangis, muga-muga sesuk ana alasan kanggo mesem. Yen dina iki aku kelangan, muga-muga Gusti nyiapake pengganti sing luwih apik. Lan yen saiki aku rumangsa dhewe, muga-muga aku tansah eling yen Gusti ora nate ninggalake. Dadi saiki aku mung pengin meneng, ndonga, lan nyerahake kabeh marang Gusti. Mergo kadang, siji-sijine cara supaya ati ora tambah loro yaiku pasrah lan percaya yen kabeh bakal ana waktune.
